Tagarchief: The Wire

All in the game: individu en instituties in twee afleveringen van The Wire (2)

In The Wire zagen we al dat instellingen even willekeurig en meedogenloos zijn als Griekse goden, met de vrije markt als de amorele oppergod die individuele levens controleert en ruïneert. In de tweede aflevering van het eerste seizoen komt de ongelijkheid en onrechtvaardigheid van die markt tot uitdrukking in de beroemde McNuggets-scène. In die scène fantaseren de drugspushers die we hebben leren kennen over de uitvinder van Chicken McNuggets.

Eén van de jongens denkt, in de geest van de American Dream die soms nog door hun hoofden spookt, dat die uitvinder wel schatrijk moet zijn geworden. Nee, antwoordt D’Angelo, hij is ‘just some sad-ass down at the basement of McDonald’s thinking up some shit to make money for the real players.’ Als iemand reageert met ‘that ain’t right’ antwoordt hij: ‘Fuck right. It ain’t about right, it’s about money.’

Ook in deze aflevering zoomt The Wire uit van individuele gevallen naar sociale patronen door de parallellen tussen detective McNulty en drugshandelaar D’Angelo te volgen. D’Angelo’s bende hangt op een oranje bankstel in een vervallen blok dat bekend staat als the Pit, het onderzoeksteam waar McNulty bij hoort krijgt een vieze kelder onderin het hoofdbureau toegewezen als werkplek. Wat de serie op deze visuele manier inzichtelijk maakt is dat de ‘vrije’ markt doorkruist wordt door verticale structuren, in afzonderlijke instellingen en in de hele stad. De vrije markt is alleen werkelijk vrij voor degenen die zich hoog genoeg in de sociale piramide bevinden.

‘All in the game’: individu en instituties in twee afleveringen van The Wire (1)

In het audiocommentaar bij de eerste aflevering van seizoen 1 van The Wire zegt producent David Simon:

This show is really about the American city and about how we live together and it’s about how institutions have an effect on individuals. And how regardless of what you’re committed to, whether you’re a cop, a longshoreman, a drug dealer, or a politician, a judge, a lawyer, you are ultimately compromised and must contend with whatever institution you’ve committed to.’

De serie gaat dus over hoe het individu in de greep van organisaties en instituties, van zijn sociale omgeving zit. In dat supra-individuele perspectief ligt een deel van de originaliteit van The Wire. Er zijn veel meer Amerikaanse series en films die inspelen op bestaande zorgen en angsten, maar ze maken er meestal het verhaal van één individu van. Dat is dan de held, die worstelt en bovenkomt. Zo levert televisie morele troost voor het individu: als de detective het probleem kan fiksen, dan kan ik het ook, is de moraal. Maar die typisch individualiserende en moraliserende benadering van veel series leidt volgens Wire–regisseur de aandacht af van het grotere geheel, van sociale en politieke kwesties, van alles wat detectives niet kunnen oplossen.