That time of year thou mayst in me behold
When yellow leaves, or none, or few, do hang
Upon those boughs which shake against the cold,
Bare ruin’d choirs, where late the sweet birds sang.
In me thou see’st the twilight of such day
As after sunset fadeth in the west,
Which by and by black night doth take away,
Death’s second self, that seals up all in rest.
In me thou see’st the glowing of such fire
That on the ashes of his youth doth lie,
As the death-bed whereon it must expire,
Consum’d with that which it was nourish’d by.
This thou perceiv’st, which makes thy love more strong,
To love that well which thou must leave ere long.

Wat zegt Shakespeare nou eigenlijk helemaal in dit sonnet? In de voor de hand liggende en populairste interpretatie: ‘ik ben een herfst, ik ben kale takken waar geen vogel meer zingt, ik ben het staartje van een dag en word bijna opgeslokt door de nacht, ik ben een vuur dat nog nagloeit op de as van wat was, maar jij houdt des te meer van me omdat je weet dat ik moet verdwijnen.’ Een melancholische beschouwing over ouderdom en vergankelijkheid dus, waarbij alleen de liefde een beperkt soort van verlossing brengt?